بر این سرزمین پرغرور رشد کردیم و بالیدیم،در سراسر آن نیازمند ما بودن. آموختم که بجنگم و پیروز شوم اما هیچگاه به شکست نیاندیشیده بودم. گویی دیگر چیزی برای جنگیدن باقی نمانده.همانند انسانی هستم که رویاهایش بربادرفته،چهره و هویتم را تغییر دادم اما افسوس...

     افسوس که هیچکس یک بازنده را نمیخواهد.

     اگرچه همه جا شاهد ناامیدی بودم، هیچگاه نمیدانستم که خود روزی هم مسیر آن میشوم.فکرمیکردم ما آخرین کسانی هستیم که نامیدی رامیچشیم، چقدرعجیب همه چیز تغییر یافت.

     شبانگاه به سوی خانه سفرکردم، جایی که متولدشده بودم.درکنار یک دریاچه و هنگامی که نور سحرگاه آسمان را روشن نمود، زمین رادیدم ودرختان سوخته ای که برزمین افتاده بودند.

      باید ازاینجا بگریزم، تحملم تمام شده، برروی پل می ایستم وبه پایین چشم میدوزم، هرچه میخواهد پیش آید.این رود همچنان درجریان است.این رود همچنان پیش میرود.

      به شهری دیگر سفر کردم، بسیار سرگردانم، سروسامان بگیرم.برای هرشغل چقدرنیازمند وجود دارد وچه بسیارند کسانی که هیچکس بدان ها نیازی ندارد.

      وباز هم تنها ماندم....